’s Morgens vertrokken we met twee busjes naar een lokale kerk, waar we werden ontvangen met gezang van een moeder en haar kinderen. Daarna werd er samen gebeden en vertelde de vrouw van de pastoor een verhaal met zoveel passie dat ik twijfel of de pastoor dat zelf beter had kunnen doen. De helft vertrok naar een ander project waar het sponsorkindje van Roel en Martina is ondergebracht.

Na een typisch Dominicaanse maaltijd van rijst, bonen en kip hebben Erik en Jacqueline hun zoon Jos bezocht en Robert zijn dochter Jomariel. Na deze bezoeken zijn de cadeaus voor het project overhandigd. Ze waren zo blij dat ze met elk cadeau op de foto wilden. De liefde van de medewerkers op dit project voor de kinderen is onbeschrijfelijk, ze zijn eigenlijk één grote familie.

Roel en Martine bezochten Ruben.

We ontmoeten Ruben en zijn moeder in hun huisje in een van de steegjes van de buurt. De ontmoeting is in het begin onwennig. Toch leren we deze familie een beetje kennen en vinden we het allemaal bijzonder elkaar te ontmoeten. Ruben is 12 jaar. Hij houdt van wiskunde en wil ingenieur worden. Toen hij werd geboren stond zijn moeder er alleen voor. Compassion hielp haar in hun levensonderhoud. In het centrum leert Ruben een hoop. Hij drumt in de kerk, en leert nu ook piano. Zijn moeder durft voor het eerst ook weer te dromen. Ze heeft nooit de kans gehad haar studie af te maken en hoopt dat alsnog te kunnen doen. Ze hoopt iets voor zichzelf te kunnen doen. Samen met Ruben en zijn moeder bidden en danken we God voor de ontmoeting en voor zijn nabijheid in het leven van ons allemaal. Robert bezocht Jomariel.

Daar zat ik dan, een 35-jarige Nederlander, op een iets te kleine stoel naast een nu nog verlegen Dominicaans meisje van negen. We kennen elkaar alleen van wat brieven, Jomariel houdt zover ik weet van rijst, bonen en vlees, buitenspelen met vriendjes en ziet de wereld nog relatief gekleurd. Dit gezien de roze bomen, de regenboog huizen en de zon met een lachend gezichtje dat ze de vorige keer getekend had. Na de invasie van onbekenden, de standaard over en weer vragen  komt ze na een selfie en het tonen van wat familiefoto's op mijn telefoon al voorzichtig wat los. De twinkeling in haar ogen verraad het ondeugende meisje wat achter de verlegenheid is schuil gegaan.

Later in het kantoor wordt ons uitgelegd hoe het leerlingvolgsysteem werkt. Na ook eens wat geïnteresseerd heen en weer gebladerd te hebben in een map kijkt ze heel even met dezelfde twinkeling en piept er subtiel tussen uit. Ik amuseer me kostelijk om deze actie, zoveel lef heb ik zelf vroeger zeker niet gehad. Even later haalt haar lerares haar alsnog terug, 1-1 maar toch gescoord.

Even later volgt een gezamenlijk eten. Ik pak een bord en geef deze door aan Jomariel. Ze blijft het bord volscheppen tot er een mooie punt in het middel is ontstaan. Ik twijfel sterk of ze dit voor mij heeft opgeschept, ik zou het meest de grootste moeite waarschijnlijk net weg kunnen krijgen. Tot mijn grote verbazing loopt ze zonder twijfel met het bord naar de tafel en neemt daaraan plaats. Ik maak een weddenschap met mezelf dat ze het onmogelijk op kan, … 1-0 voor Jomariel.

We gaan nu richting het huis van Jomariel, haar tante en oudere zus zullen thuis zijn. Op de weg er naartoe pakt ze stevig de hand van mijn collega Nicole. Ik kan me goed voorstellen dat dit de voorkeur geniet, ik heb een baard, harige benen en geen bloemetjesjurk.

Thuis aangekomen ontmoet ik haar tante en haar oudere zus. Het is één smalle woning met drie kamertjes waar een gordijn voor zit, een piepkleine woonkamer en een keuken van vergelijkbaar formaat.

De conversatie is voornamelijk met haar tante. Wat direct opvalt zijn haar ogen. Een vlakke uitdrukking die verraad dat vreugde en geluk haar al een tijdje ontvlogen zijn. Ze is dankbaar voor het voedselpakket van Compassion en we sluiten af met een gebed. Ze verteld dat God haar zonden weet, dit behoeft geen verdere toelichting. We bidden voor een zegen over het gezin en vertrekken kort daarna. Op de terugweg bedenk ik, hoop ik, dat deze vrouw op een dag haar hoop en liefde weer kan herpakken.

Een dag later zie ik Jomariel weer tijdens de fundag. Ze heeft het roze prinsessenrugtasje bij zich dat ik haar de dag ervoor gevuld gegeven had. We eten samen met haar begeleider en de tolk. Babyfoto's, flauwe grappen en gekke bekken blijken internationaal scorende activiteiten te zijn. Het zwemmen erna is ook een groot succes. Uiteraard moeten alle verschillende kleur ranja aan de poolbar gescoord worden, ook al had de tolk Jomariel al gesommeerd na de derde variant te stoppen. Ik lach smakelijk hoe ze hier met een grote glimlach op haar gezicht mee weg komt.

Voor het vertrek van de bus is er nog tijd voor een snack, hamburgers voor iedereen! Velen vormen daarna nog van twee bordjes een doggybag voor een  extraatje voor later. Ook Jomariel, door de toegevoegde ketchup houdt ze nu uiterst geconcentreerd haar prinsessentasje met inhoud volledig waterpas. We maken snel nog wat gekke foto's en Jomariel neemt plaats in de bus. Er wordt uitbundig gezwaaid, ik zie hierin langzaam het besef doordringen dat het een fantastische dag was die nu dan toch tot een einde gekomen is.

Hopelijk denkt Jomariel nog eens terug aan deze dag met een twinkeling in haar ogen en hoop en liefde om uit te delen. Ik kan in ieder geval vertellen: Compassion helpt, daar waar het nodig is!  

Pascal bezocht Jendy.

“Het was een uurtje rijden, een bijzonder uurtje. We reden door de drukke straten van Santo Domingo, eerst op weg naar een klein kerkzaaltje en het Compassion project buurthuis. Onderweg zijn de auto's die schadevrij zijn op 1 hand te tellen. De slager stalt zijn vlees open en bloot uit op een houtenplankje langs de stoffige weg. De VWA of  een APK kennen ze hier niet. Met een gezelschap van 7 lopen we een kerkzaaltje binnen waar een stuk of 40 blije kinderen ons al zingend verwelkomen. Ook Jendy zit hier al in de zaal en ziet mij al meteen. Een beetje schuw is hij nog. Na samen te hebben gezongen en vragen over ons zelf en Nederland te hebben beantwoord vertrokken we naar de overkant van de straat, hier hebben we het Compassion buurthuis/project bezocht.

Vanaf hier vertrokken we in een busje richting het huis van Jendy. Hij woont boven op een heuvel aan de rand van een sloppenwijk. Onder aan de heuvel staan kinderen wat inkomsten te sprokkelen in de vorm van oud ijzer. Over een open riool, trappetje af, gangetje door, nog en trappetje af om vervolgens bij de ''voordeur'' van Jendy's huis aan te komen. Hij was erg blij ons te zien. Aardig zenuwachtig maar vol enthousiasme werden we naar binnen geleid. Hier namen we stuk voor stuk plaats in het woongedeelte. Het was voor wat ik deze week heb gezien een prima huis. Stenen muur, betonnen vloer en een fatsoenlijk dak.

De halve familie begroette ons en was erg nieuwsgierig naar ons. Zijn ouders waren beiden werken, maar gelukkig waren zijn oma en oudere zus er wel om mij wat vragen over Jendy te beantwoorden. Hij was een erg ondeugend ventje, maar gelukkig doet hij het tegenwoordig stukken beter en haalt hij goede cijfers op school. Na de vragenronde was het tijd voor een hele lading cadeautjes. Een paar nieuwe fotoalbum met mijn foto's, t-shirts, een pet, veel snoep, en Jendy's favoriet: een scheetkussen. Al met al ben ik 30 minuten bij hem thuis geweest. Meer dan genoeg om een indruk te krijgen van zijn leefomgeving. Een afscheid met de hele familie mag natuurlijk niet ontbreken, maar gelukkig zag ik Jendy en zijn zus op de fundag weer.

De ontmoeting met Jendy en zijn familie is voor mij echt wel een eye-openener geweest. Je merkt weer even hoe goed je het zelf eigenlijk hebt en verbaast je even over het feit dat je je soms druk maakt over de kleine dingen. Zaken waar een gezin zoals deze alleen maar van kan dromen. Een bijzondere dag waarin ik overal, door groot en klein, met een warm hart en open armen ben ontvangen. Ik heb nu nog meer zin aan morgen, dan zie ik hem weer!

Erik en Jacqueline bezochten Jos.  

Na een heftige rit door Santo Domingo ontmoeten wij Jos in het ontmoetingscentrum van de plaatselijke kerk, waar sponsor kinderen door de lokale kerk worden opgevangen en geholpen om bijvoorbeeld drugsgebruik en prostitutie tegen te gaan. Daar worden wij met open armen ontvangen. Jos (11 jaar) zat al vol verwachting uit te kijken naar de ontmoeting met ons. Vooral aan liefde en aandacht heeft Jos gebrek. Hierin wordt voorzien door de medewerkers van Compassion die hem begeleiden en hier mogen wij vandaag ook van belangrijke betekenis zijn. Wat een schouderklopje, knipoog, compliment of boks met zo'n jongen deed is eigenlijk met geen pen te beschrijven. Jos is duidelijk merkbaar een zachtaardige jongen met een goed stel hersens. Jos was ook erg geïnteresseerd in ons en vroeg bijvoorbeeld hoe het met onze meisjes thuis ging, hoe oud wij waren en wat voor werk we doen.

Na het bezoek in het kerkelijk centrum zijn wij naar het huis gegaan van Jos. Jos leeft samen met zijn vader en moeder en twee zussen op zo'n acht vierkante meter. De huur wordt per dag betaald (3 euro per dag). Jos zijn vader probeert hier en daar wat bij te verdienen met de reparatie en verkoop van auto's, maar heeft gelukkig uitzicht op een baan met meer vastigheid. De moeder van Jos kwam lusteloos op ons over, maar was wel erg dankbaar dat wij bijdragen leveren aan een toekomst van Jos. Al snel nadat we binnen zijn pakt ze een brief achter een gordijn vandaan die wij Jos al eens eerder gestuurd hadden met een mooie gezinsfoto er op. Het was duidelijk te merken dat voor Jos deze brieven erg belangrijk zijn. Wij geven Jos een rugzakje met allerlei cadeautjes erin erg mooi om te zien hoe blij hij hiermee was! Als we weer weg gaan voelen wij (mijn vrouw Jacqueline en ik) ons geraakt, blij, aangedaan, verward, vol en moe tegelijk. Hoe dan ook een ervaring die wij en Jos niet graag zouden willen missen.”

Mario bezocht Diana.

“Vandaag was het een bijzondere dag. Ik ontmoette mijn sponsor kindje Diana Rodriguez.  Diana is een lief en schattig meisje! Precies wat je hoopt bij zo'n ontmoeting! Ik kreeg meerdere knuffels van haar en ik gaf haar cadeautjes waar ze ontzettend blij mee was. In de tijd die wij samen hadden hebben we samen gespeeld, heb ik haar huis gezien en hebben wij samen gegeten. Een erg mooie ervaring  dat je iemand aan de andere kant van de wereld blij kan maken met iets 'kleins'. Woensdag zie ik haar weer op de ‘Funday’ en kunnen we weer vrolijk verder spelen, precies zoals het hoort bij een schattig kindje van 4!”

Geplaatst op 20-01-2016 door: Nicole Egberts, Pascal Schulte, Erik Nieuwenhuis, Roel Fraanje, Robert van Bloem, Mario Zijlstra. Bewerking: Robbin Stegers

Spotlight

Van der Stad onderdeel van Polvo b.v.
Wijchen

Contact

Advies nodig?

Bel met ons

Laat je nummer achter en een van onze adviseurs belt je om de mogelijkheden voor jouw bedrijf door te nemen.

Nummer achterlaten
Contact opnemen

Je kunt je vraag ook per e-mail naar ons sturen. Wij zorgen dat je snel antwoord krijgt.

Stuur een e-mail
Chat met ons

De snelste manier om contact met ons te leggen is door live te chatten met een van onze adviseurs.

Start met live chat
Online meeting

Persoonlijk contact is onze kracht. Ook tijdens een online gesprek op afstand.

Afspraak maken
}