Op de donderdag gingen we op pad om de kinderen van Jos, Matthijs, Jacolien, Laurence, Gerald en Nicole te bezoeken. De reis naar de vlakten van Higuey duurde zo’n 1,5 uur en was niet geheel ongevaarlijk omdat de Dominicanen hier geen verkeersregels naleven.  De ontmoeting vind plaats in een department van Compassion, waar we worden ontvangen met muziek en enthousiast dansende kinderen.

Hierna vertrekken wij met de sponsorkinderen naar hun huis. De meeste huizen zijn van hout en gebouwd op een cementen vloer. De armoede ten top, met een brok in mijn keel laat Leidy, mijn sponsorkindje, haar huis zien. Het huis, met zeer slechte voorzieningen is niet groter dan mijn schuur.

Na het overhandigen van de cadeautjes en tekeningen is er een moment van bezinning,  liefde geven en ontvangen. Achter een hoop ellende schuilt toch vertrouwen.  Wat is het fijn te zien dat Leidy bij Compassion is aangesloten, hierdoor is er voor haar uitzicht op een betere toekomst.

De ondersteuning van Compassion voorziet de kinderen van onderwijs, medische controles, voedsel etc.  Het was voor mij een ontmoeting die voor altijd op mijn netvlies gebrand is.

Terug op het department werden we door de kinderen wederom liefdevol ontvangen. Zo konden we even ontladen en knuffelen met de kids om vervolgens gezamenlijk te eten, voornamelijk bestaat een maaltijd  uit bonen, kip en/of rundvlees met rijst.  Dan is het tijd om weer terug te gaan naar ons luxe resort… wat een contrastverschil..  aangekomen is er weer de mogelijkheid om verhalen en ervaringen te delen met je collega's, bevoorrecht zijn wij dat wij elke dag een kijkje mogen nemen in de keuken van een armoedig gezin... maar ook trots dat wij er met elkaar iets aan kunnen doen.. geven van liefde kost geen energie, maar je krijgt er wel onbetaalbaar veel energie voor terug.

Nicole zocht Camila op

“Woensdag heb ik mijn sponsorkindje Camila voor het eerst ontmoet. Ik weet nog dat ik best wel zenuwachtig was, omdat ik nog maar zo kort geleden sponsor ben geworden en ze misschien mijn eerste brief niet eens heeft gelezen. Wat moet een 4-jarig meisje wel niet denken wanneer er ineens zo’n grote blanke dame naar haar staat te zwaaien en te lachen? Ze is een verlegen meisje, maar toen ze me zag kreeg ik gelijk een dikke knuffel, precies zoals je stiekem hoopt dat het zal gaan.

Ze was erg moe, omdat ze om 5.00 uur ’s ochtends al was opgehaald met de bus en 6 uur later nog steeds niet had gegeten. Een uur lang heb ik haar gedragen en met haar rondgelopen en na het eten bleek dat ze meer dan voldoende energie had om te spelen in het zwembad, vooral de strandbal vond ze fantastisch. Ineens begon ze een heel verhaal in het Spaans af te steken, wat ik uiteraard niet kon verstaan. Later bleek dat ze had gevraagd of ik haar armbandje wilde hebben, zó lief.

De volgende dag bezocht ik haar thuis en hoewel het voor onze normen nog steeds een primitief huis is was ik wel erg blij dat ze een waterdicht dak hebben en duidelijk verbeteringen hebben doorgemaakt sinds de hulp van Compassion. Haar moeder vertelde dat ze op de terugreis van de fundag had gehuild in de bus, omdat ze vergeten was de strandbal mee te nemen. ‘Jullie moeten Nicole bellen dat ze die morgen meeneemt’, had ze gezegd. Dus toen ze haar rugtasje uitpakte bleken de 3 ingepakte strandballen een schot in de roos te zijn.”

Jacolien en Henri zochten Roman op:

“De 1e ontmoeting met Roman was op de fundag. Een beetje onwennig stapte hij uit de bus, maar we kregen gelijk een dikke knuffel van hem. Na wat spelen met de bal, kwam hij lekker los en was de verlegenheid snel weg. In het zwembad was hij een heel energiek mannetje. Hij heeft zichtbaar genoten van deze dag.

De volgende dag gingen we Roman bezoeken bij zijn huis. Eerst gingen we langs het project waar hij wordt opgevangen. De kinderen zongen mooie liedjes voor ons en van al die blije gezichtjes krijg je energie. Daarna stapten we in de bus op weg naar z'n huis. Hoe dichter we bij het huis kwamen, hoe blijer Roman ging kijken. Trots liep hij uit de bus en pakte onze handen vast om zijn huis te laten zien. Roman woont in een gelukkige gezinssituatie, met liefdevolle ouders en een broer. De liefde die van dit gezin uitging was goed te voelen. Het was erg mooi om te zien en te voelen hoe deze mensen blij en gelukkig kunnen zijn met het weinige wat ze hebben. Maar ze hebben elkaar; dat was hun kracht! Een hele bijzondere ervaring om mee te mogen maken. Het zet je in ieder geval weer even met beide benen op de grond. Een bijzondere ontmoeting om nooit te vergeten! “

Matthijs zocht Eilander op:

“En ja hoor, daar kwamen ze... eindelijk! De derde dag op de Dominicaanse Republiek hadden we uitgetrokken voor een fundag. De hele dag optrekken met ons sponsorkindje. Eilander mijn sponsorkind stond samen met zijn klasgenootjes/vriendjes te wachten bij de ingang van ons hotel. Toen hij mij zag kreeg in een handje en later een dikke knuffel. Het voelde wat onwennig in het begin van beide kanten maar onze band groeide beetje bij beetje. Eliander een prachtig jongetje van 5 met een goed stel hersenen keek zijn ogen uit. Heerlijk samen in het zwembad ballen gooien, een groot zandkasteel gebouwd op het strand en als afsluiter samen een hotdog gegeten met grote klodders ketchup. 1 groot feest en onvervangbaar! Bij de afsluiter van deze dag, een groepsfoto voor het hotel klom hij bij mij op de rug en wilde hier niet meer van af, met een grote glimlach op de foto, want ja, foto's maken daar is Eliander net als ik gek op!

De dag erna begonnen we aan een bezoek aan zijn klas. Vol trots kwam hij op mij aflopen voor een dikke knuffel. We begonnen met het zingen van 3 swingende nummers waarin wij druk mee klapten. Constant die pretogen op mij gericht, ziet hij mij wel, ziet hij mij wel? Ik stak mijn duim op en een grote glimlach kwam naar voren. Na het bezoek aan de klas gingen we per bus naar zijn huis. Trots zat hij naast mij in de bus, naast het raam, want tja, alles moest hij volgen onderweg natuurlijk. Na heel wat kuilen en gaten onderweg arriveerden we in een net straatje. In het Spaans en met trots gaf Eliander aan dat we bij zijn huis waren. Na een voorstel rondje aan familie en een aangrijpend verhaal over hoe hij bij Compassion terecht is gekomen moest zijn speelgoed bekeken worden. Als verrassing kreeg Eliander van mij een stoere rugtas met een robot auto en wat noodzakelijke cadeaus. Hij was hier erg blij mee en samen hebben we hier mee gespeeld. Als afsluiter een foto met de hele familie en dikke knuffel en de bus stond alweer voor, de tijd was omgevlogen, maar wat een indrukken en ervaringen opgedaan. Veel liefde kunnen geven aan Eliander en heel veel liefde ontvangen. Hem beloofd snel een brief te schrijven ( hij heeft ze allemaal bewaard ) en volgend jaar terug te komen nam ik met veel tegenzin afscheid. Na een laatste zwaai verdween Eliander in de verte. Tot volgend jaar! “

Jos huisbezoek bij Christian:

Nadat ik Christian ontmoet had op de 'fundag' mocht ik de volgende dag bij hem thuis komen. Bij het project in de wijk werden we begroet door een enthousiaste groep kinderen waaronder Christian.

Na de begroeting liepen we samen naar zijn huis. We werden hartelijk ontvangen door het hele gezin. Er werden onmiddellijke stoelen voor ons klaar gezet. We konden veel vragen stellen aan de familie, en wederzijds was dit ook geen probleem. Het huis had drie kamers; een woonkamer met een houten kast en een koelkast, een keuken met een brokkelige keuken, en een slaapkamer met twee bedden. Hier sliep het hele gezin met zeven personen. Lachend verteld de vader dat het best rumoerig is. Als laatste komen we op de binnenplaats. Hier wordt gewassen in een oude wasmachine. Erg hygiënisch lijkt het me niet want het toilet staat er nog geen twee meter van af.

We lopen terug naar onze stoelen. Ik vertel de tolk dat ik een cadeau heb meegenomen voor Christian. De tolk vertaald mijn woorden in het Spaans. De ogen van Christian beginnen te glinsteren. Nadat hij de rugtas heeft uitgepakt krijg ik een dikke knuffel. Het is prachtig om te zien hoe een jochie van zes zo blij kan worden van een paar (voor ons) kleine geschenken. Het is mooi hoe mensen hier blij zijn met de kleinste dingen, maar ook met liefde en bovenal met elkaar!   

Tot slot mag ik met de familie bidden, ik vraag God of naast de vader ook de moeder tot geloof mag komen, en ik dank Hem voor dit prachtige gezin.

Gerald bezocht Lorena

Als laatste werd ik aan de reisgroep voor de Dominicaanse Republiek toegevoegd binnen 12Build. Lorena Moriel was pas twee weken voor de reis ons sponsorkindje geworden. Tijdens de reis hadden we op woensdag de fundag in ons prachtige resort en de volgende dag zouden we het huis van het gezin van Lorena Moriel gaan bezoeken.

Tijdens de fundag op woensdag bleek het organisatorisch niet mogelijk geweest om Lorena twee dagen van school weg te laten. Hierdoor kwam er wat meer druk op de ontmoeting te liggen bij haar thuis de volgende dag. Gelukkig werd ik bijgestaan door een uitstekende tolk van Compassion (Jean Claudio) en Roel, Martine en Pascal (Spaans-talig)  van 12Build. Bij de school van Lorena werden we fantastisch ontvangen door de pastoor en de onderwijzeressen van haar. Van tevoren werd gezegd dat er directe vragen mochten worden gesteld, bijv over het inkomen etc. In deze landen wordt daar anders mee omgegaan als in Nederland. Bij de school heb ik mijn kans dus ook schoon gezien en de pastoor het hemd van het lijf gevraagd over Lorena, de school en Compassion. Omdat Martine spaans kon, kon ik gewoon in het Nederlands communiceren, zodat alles mij in detail duidelijk werd. Compassion is een geweldige organisatie waarbij individuele gevallen perfect kunnen worden ondersteunt en via de talrijke projecten komen veel mensen op een mooie manier in aanraking met het christendom.

De ontmoeting met Lorena was opvallend positief. Omdat ik eerder deze week al naar meerdere andere sponsorkinderen was geweest, was mij opvallen dat het vaak gezinnen zijn, waarbij de man in geen velden of wegen te bekennen is, of een dubieuze rol speelt in het gezinsleven. Bij het gezin van Lorena is duidelijk dat de financiële situatie erg lastig is. De vader heeft slechts af en toe werk en dan ook nog van tijdelijke aard. De moeder is christelijk en de vader nog niet, maar wijst het ook niet af. De pastoor heeft gebeden dat de financiele situatie zou mogen verbeteren en dat vader en moeder in gesprek mogen blijven over het geloof. Lorena was in het begin terughoudend, maar nadat ze met een spelletje met kleine hengeltjes en visjes met haar broertje en haar neefje was verrast, ontdooide ze. Al met al heerste er in dit gezin wel een sfeer van samenhorigheid en hopelijk krijgen ze door mideel van Compassion een betere toekomst.

Geplaatst op 14-01-2016 door: Laurens Heijink, Jos Last, Gerald Keizer, Jacolien Prins, Matthijs van Vuuren, Nicole Egbers. Bewerking Robbin Stegers

Spotlight

SolidNature B.V. Natuursteen
Aalsmeer

Contact

Advies nodig?

Bel met ons

Laat je nummer achter en een van onze adviseurs belt je om de mogelijkheden voor jouw bedrijf door te nemen.

Nummer achterlaten
Contact opnemen

Je kunt je vraag ook per e-mail naar ons sturen. Wij zorgen dat je snel antwoord krijgt.

Stuur een e-mail
Chat met ons

De snelste manier om contact met ons te leggen is door live te chatten met een van onze adviseurs.

Start met live chat
Online meeting

Persoonlijk contact is onze kracht. Ook tijdens een online gesprek op afstand.

Afspraak maken
}