Daar stonden we dan, met 13 collega’s en een aantal partners. Klaar om op reis te gaan naar de Dominicaanse Republiek. Waarbij de eerste gedachten over dit land uit gaan naar de mooie stranden, het lekkere weer en de prachtige resorts was het doel van deze reis anders. Ons doel was het bezoeken van de 24 sponsorkinderen die door 12Build en het personeel worden ‘support’. 

Na de reis en een korte eerste nacht stonden we vroeg op om te ontbijten en af te reizen naar de hoofdstad van de Dominicaanse Republiek, Santa Domingo. Hier is het hoofdkantoor van Compassion gevestigd. We werden groots ontvangen. het was namelijk de eerste dag na de vakantie voor de medewerkers en daarom was er een gezamenlijke bijeenkomst van zo'n 40 mensen. We hebben kunnen zien hoe belangrijk het geloof is voor deze mensen, we hebben kunnen voelen hoeveel hoop ze hebben op minder armoede en kunnen horen hoe belangrijk muziek voor hen is. 

Na deze opening werden wij geïntroduceerd en werd er voor ons gebeden. Er werden tal van vragen gesteld. Eén van de vragen was of 12Build bewust voor de Dominicaanse Republiek had gekozen. Dit was niet het geval, waarna we een groot applaus kregen, want ze waren erg blij dat we toch hier zijn uitgekomen! Aansluitend kregen we een lunch die bestond uit een aantal smakelijke plaatselijke lekkernijen. 

De lunch was gezellig en gaf ons de ruimte om van gedachten te wisselen met de plaatselijke mensen. Wat was voor hun de reden om voor Compassion te werken? Veelal kregen we het antwoord dat ze zelf ook in het sponsorprogramma hebben gezeten. Indrukwekkend. 

Aan het begin van de middag gingen we langs op de verschillende afdeling, waarbij we inzage kregen in de verwerking van de brieven die door sponsors of kinderen werden verstuurd. De vertaalafdeling, de digitalisering, etc hebben we stuk voor stuk kunnen aanschouwen. Op dit moment duurt het ongeveer 35 dagen voordat een brief op de juiste plek aankomt. Straks duurt dat nog maar zo'n 14 dagen, omdat ze druk bezig zijn met het implementeren van een nieuw software systeem. Ze verwerken op het hoofdkantoor per maand 20.000 brieven! Kinderen krijgen en sturen tussen de 4 en 8 brieven per jaar en er zijn zo'n 40.000 sponsorkinderen op de Dominicaanse Republiek.

Het was tijd om het hoofdkantoor te verlaten en de sloppenwijken in te gaan voor een bezoek aan de eerste 2 projecten...

Henk over zijn bezoek bij Alberto: 

“Onder begeleiding van Compassion en collega's lopen we over heuvelachtige zandweggetjes. De geur van open riolen, bergen afval en straathonden loopt continue door de neus en hier begint dan ook al het gevoel hoe goed wij het hebben.

Om de laatste hoek gekomen zit Alberto op een plastic picknickstoel onzeker en verlegen te wachten op onze komst. Ik kijk Alberto in de ogen en zie heel veel. Liefde, vreugde, onzekerheid, verlegenheid, verdriet en dankbaarheid. Heel bizar om dat allemaal in een keer te zien in iemands gezicht. Hij neemt ons mee naar binnen waar zijn moeder en broer op ons staan te wachten. Voor Dominicaanse begrippen ziet de woning er goed uit, maar wat is goed als je beseft dat op 20m2 5 mensen wonen, slapen en eten.. Toch weer even met beide beentjes op de aarde. Onder begeleiding van een tolk worden er vragen gesteld. Papa zit weken op zijn werk om vervolgens na een paar dagen thuis weer weg te gaan voor een paar weken. Stress voor alle kosten die gemaakt worden om het gezin te onderhouden etc. Gelukkig worden Alberto en zijn broer allebei gesponsord en dat is hard nodig.

Wat is het fantastisch om te zien en te horen dat de broer van Alberto al in zijn 4de jaar zit van zijn opleiding medicijnen en over 3 jaar dokter kan zijn! Zonder Compassion en zijn sponsor was is nooit gebeurd. Na het geven van de cadeautjes aan Alberto is het weer tijd om te gaan. Klein afscheid want woensdag zien we elkaar weer op het resort om te zwemmen en spelen. Ik draai me om en ga. Wat een beleving, wat raar, wat mooi en tegelijk bizar. We zijn nu een week verder en het is nog steeds niet geland. Wat ik al wel weet is dat ik terug ga en dat dit een heel bijzonder plekje krijgt in mijn leven!”

Fokke bezocht Juan:

“Al zo’n 2,5 jaar schrijf ik met Juan Jesus de Maran. Het is voor mij dan ook een mooi vooruitzicht geweest om hem te mogen bezoeken. Toch waren er veel vragen die ik graag beantwoord zou willen zien. Wat doet het met een kind aan de andere kant van de wereld dat je een brief schrijft, wat betekent het voor de familie, hoe erg is de armoede en leven ze per dag of denken ze na over de toekomst?

Juan Jesus de Maran is 8 jaar en heeft geen vader. Sterker nog hij heeft hem nog nooit gekend. Zijn moeder werkt volledig en zorgt ook voor de tantes en opa’s en een aantal neefjes van Juan. Aangezien zijn moeder veel werkt verblijft hij veel bij zijn tantes in een heel klein huisje met een redelijk stukje grond er om heen en een konijnenfokkerij van de opa. Zo verdient die ook wat geld bij.  De eerste momenten van het bezoek waren zeer bijzonder, want er werd nauwlijks een woord gezegd of een blik getoond door de kleine Juan. De kracht van de stilte kreeg een extra dimensie die we beide begrepen. Maar nadat ik een korte rondleiding had gekregen bloeide hij wat op en werd hij opener. Het was voor mij een bijzondere ontmoeting met een bijzonder joch.

Tijdens de Fundag zou ik Juan Jesus voor de tweedemaal deze week ontmoeten en ik was wederom lichtelijk gespannen. Hij stapte uit de bus en nam een aanloop om mij vervolgens in de armen te springen om te knuffelen, want hij was zeer dankbaar voor de cadeaus die ik had meegebracht bij de eerste ontmoeting en hij had nu ook een cadeau voor mij mee. We gingen deze dag fun hebben en dat hebben we gehad. We hebben heel het bezoek van Juan Jesus gehangen in het zwembad, gespeeld, een beetje zwemles gegeven en heel veel gelachen. Wat had hij het naar zijn zin, net als ik. Hij was vandaag bevrijdt! 1 dag, zijn eerste in zijn jonge leven tot nu toe, niet het besef hebben dat hij in armoede leeft. Het was een mooie dag met een moeilijk afscheid. Nadat we een teamfoto hadden gemaakt en de laatste knuffel hadden gegeven bracht ik hem tot aan de deuropening van de bus. Hij zwaaide en ik ook en we zeiden niets meer, maar zijn gezicht sprak boekdelen. Woorden hadden we niet nodig. Ik liep een beetje wrang weg en keek nog even of ik hem achter 1 van de ramen in de bus zag. ”

Geplaatst op 19-01-2016 door: Fokke Noppert, Henk Elshof. Bewerking: Robbin Stegers

Spotlight

Multideur
Zeewolde

Contact

Advies nodig?

Bel met ons

Laat je nummer achter en een van onze adviseurs belt je om de mogelijkheden voor jouw bedrijf door te nemen.

Nummer achterlaten
Contact opnemen

Je kunt je vraag ook per e-mail naar ons sturen. Wij zorgen dat je snel antwoord krijgt.

Stuur een e-mail
Chat met ons

De snelste manier om contact met ons te leggen is door live te chatten met een van onze adviseurs.

Start met live chat
Online meeting

Persoonlijk contact is onze kracht. Ook tijdens een online gesprek op afstand.

Afspraak maken
}